چند روز پیش یه اتفاقی افتاد که به یکی از بدی های خودم پی بردم .یکی رو واسه اولین بار دیدم و با هم کلی حرف زدیم ولی فکر کنم از این اخلاق من خوشش نیومد یه جورایی داره کم کم ناپدید میشه . تو مرحله ی " نه بی کلام" ه ...

البته برای بعضیا بده . خیلی ها هم کم از من ندارن و بدشونم نمیاد .

این که یه کم زیاد راجع به همه چی توضیح میدم . مثلا وقتی یکی یه سوال میپرسه دوست دارم کامل واسش توضیح بدم . احساس میکنم اگه همش یه جمله بگم متوجه نشه . شایدم 2 بار بگم یه وقتایی . دوستای نزدیکم ناراحت نمیشن و تقریبا عادت کردن . اگه 3 بارم بگم گوش میکنن ولی کسی که بار اوله منو میبینه یا تازه با هم دوست شدیم شاید تو دلش بگه دختره خله .

یکی یه بار گفت زیاد که توضیح میدی طرف مقابلت خسته میشه دوست داره بزنه خفت کنه . خیـــــــــــــــــلی سخته ولی دارم تمرین میکنم که همه چیرو تو یه جمله جواب بدم .

فکر کنم این کارو از بابام یاد گرفته باشم . چون مثلا ازش معنی یه کلمه انگلیسی یا فارسی رو میپرسم کامل توضیح میده حتی شاید بره دیکشنری یا دهخدا رو بیاره ریشه کلمه رو هم پیدا کنه در صورتی که من فقط معنیشو خواستم . اونم مثله من دوست داره جواب رو کامل بده . 

حالا میگم خیلی ها هم لذت میبرن من اینطوری کامل توضیح میدم و با اشتیاق گوش میدن ، خیلی ها هم به قول اون دوستم بدشون میاد میخوان سر به تن من نباشه .

شما چطوری هستین؟ اگه منو میشناسین از این اخلاقم خوشتون میاد یا نه؟

پس جوک نوشت :

یارو تو اتوبوس كبریت میخواسته به بغلی میگه
اسمت چیه ؟
-یوسف. به به،
شغلت چیه؟ -زنبوردار به به،
كجا میری؟ -اهواز عجب جایی،
كبریت داری؟ -نه…..
نه و نكمه، با اون اسمت، پدرسگ پشه باز، تو این گرما سگ میره اهواز كه تو میرى

پس شعر نوشت :